Vraag me niet waarom, maar we zijn allemaal gevraagd.

We zijn allemaal gevraagd te leven vanuit liefde en slechts enkelen beantwoordden de oproep.

Nog kleiner is de groep van mensen die daadwerkelijk zo leeft.

En ook dat geeft niet.

Het leven harmoniseert, balanceert, geeft en neemt daar waar nodig is.

Het stroomt, het blokkeert, en als er mensen zijn die takken uit de rivier halen, zullen ze ontdekken dat de rivier dat altijd zelf al doet.

Er is geen reden om te forceren.

Er is alleen dat wat is.

Na doodsangst
klopt leven aan de deur

Na verdriet
is hoop de nieuwste ridder

Na verwijt
is vergeving een pasgeboren baby

Na ongeloof
breekt er een moment aan van een nieuw gezaaid zaadje

Na vernieling
is werkelijk alleen opbouw nog een mogelijkheid

Na leven
komt sterven

En laat nou juist dat midden het belangrijkst zijn

Jij bent hier met een reden,
dat is al wel gebleken
uit alles wat je hebt gevoeld, gedeeld en geleerd.
Uit alle keren dat je pijn voelde en je hebt bezeerd
stapte je sterker tevoorschijn, kwamen inzichten voort uit je worstelingen en pijn.

Je doel op aarde is eenvoudigweg te leven,
liefde te ontvangen en te geven,
alles opnieuw beleven —
van je eerste kus tot je laatste traan,
iedere dag met verbazing opstaan,
dat je hier weer, of nog, bent
En alle gevoelens die je ervaart, ik beloof je, dat went
omarm je innerlijke demonen en wens
liefde voor jezelf of steun van je medemens

Durf te leunen, rusten en vertrouwen op mijn timing
Als iets wat langer duurt is dat geen vorm van kastijding
maar wellicht een aanwijzing waar je pad heen mag leiden

Ik kan je niet beloven dat het makkelijk wordt of is
maar ik gun je de rust van je bestaansrecht, dat alles goed is zoals het is
Dat je doodeenvoudig voelt dat je hier hoort,
dat je daarmee niet mijn coherentie verstoort
Sterker nog: ik zou niet compleet zijn zonder jou
ieder mens neemt zijn of haar eigen plek in, er is niemand van wie ik niet hou.
In mijn perfecte raster van ogenschijnlijke willekeur
is mijn uitnodiging om jezelf en elkaar op te beuren
Ruimte in te nemen, te accepteren wie je was en waar jullie vandaan komen,
te vertrouwen op mijn onverklaarbare adem die leeft in alle bomen, bloemen laat bloeien,
die verankerd is in je botten, kinderen doet groeien,
en iedere dag opnieuw mijn kracht door je heen te laten stromen.

Ik ben er altijd voor je en help je navigeren.
Ik reik je in mensen en momenten aan wat je nog wilt leren
en ik beloof je, als je me fluisterend of huilend aanroept: ik hou jou en je innerlijke kinderen stevig vast.
Ik streel je door je haren en blaas wat levenskracht in je hart,
iedere keer opnieuw, tot je werkelijk voelt
wat ik met jouw komst heb bedoeld”

- een note van het universum

Ik ben geboren daar waar de zon schijnt
waar het donker plaats maakt voor wolken waarachter we altijd de hemel kunnen zien

Ik ben geboren daar waar we geloven in liefde en leven, de natuur alles geven
delen, spelen, samen meer weten dan alleen
Alleen zijn kan altijd, maar zonder spijt mag je nee zeggen tegen elkander
want wie ben je zonder het recht om nee te zeggen kunnen?

Waar alles uitgestrekt plek biedt aan meer, aan jou, aan mij,
aan een onuitputtelijke kracht in ieder, het geloof in overvloed, waar ieder een ander voedt

Waar wijsheid niet komt met de jaren en de kennis die is opgedaan,
maar die valt te tellen aan het aantal wilde haren,
hoe iemand haar verlangen volgt, hoe iemand zijn leven verstoort voor hetgeen dat hem roept.

Ik ben geboren daar op de plek waar we voelen wat er broedt
binnen in ons, op plekken die we tonen aan de buitenwereld zonder gêne

Dat ben jij, dat ben ik, dat maakt je mens, maakt je alleen maar meer sterrenkind.

Want jij, maakt deel uit van de sterrenstof, het universum, heelal,
jouw lichaam is gemaakt uit componenten, dat al,
en meer.

Met kusjes bespikkeld door je voorvaderen, ingeweven door indianen, heksenbloed stroomt door je aderen, waardoor je dus niks hoeft te laten.
Want wij staan achter je, ademen door jou heen, zien door je ogen, laten je geloven in hetgeen dat niet te zien en te grijpen is,
maar wat soms voelbaar is, als je ligt met je lijf geplakt tegen de grond,
overgave en soms een zucht uit je mond,
voel je dat je wordt gedragen, door de wereld, het leven.
Geloof, zoals een moeder haar schoot aanbiedt voor troost,
en durf je over te geven.

Leef, alsof morgen alleen nog beter gaat zijn, overwin, maar overwinter ook, in de krochten van je ziel, in het donker van je huis, neem rust, durf te zuchten en te zijn.

Dat is de plek waar ik geboren ben.

Dit lijf, dit leven, bekleed met huid en haar,
verweven met verhalen verteld door vele vaders:
'Er was eens, en ze leven nog lang en gelukkig'.
Wees niet nukkig als de dingen niet altijd uitpakken zoals je wil,
juist daarin zitten de wijze lessen, en ja, dat zijn er veel.

Vertel aan een ieder die het horen wil:
dit is de plek waar we zijn geboren met veel.

Subscribe now